Za kulisami wrocławskiego zycia 
rodzinnego 

Z jednej strony był mój dom. Rozbity wcześnie, zanim zdążyłam zapamiętać wspólny głos rodziców przy stole. Miałam trzy lata, gdy się rozwiedli, a potem przyszła cisza, która nie była spokojem. Była napięciem. Mama dźwigała dom, pracę położnej, komisje wyborcze, izbę pielęgniarską. Gotowała, planowała, trzymała wszystko w ryzach. Dom był czysty, jedzenie zawsze było, ale emocje nie miały gdzie się położyć.Z drugiej strony był ojciec — świat klubów, muzyki, kamer, wydarzeń. Liverpool, Rura, Hej Joe. Jazz, światła, rozmowy nocą. Ojciec znał ludzi, nagrywał, transmitował. Stał z boku, ale był częścią czegoś większego. Kiedy mówił o czwartkowych spotkaniach seniorów, o muzyce, o nagraniach, czułam, że on żyje w innym Wrocławiu niż ja.A potem była tamta rodzina.Rodzina prawników.Znałam ich z widzenia. Z rozmów. Z opowieści innych.Ich dzieci chodziły prosto. Mówiły pewnie. Wiedziały, kim są.Miały ojca i matkę pod jednym dachem.Nie było choroby.Nie było „tematów trudnych”.Nie było wstydu.I byłam zazdrosna.Nie cicho.Nie elegancko.Byłam zazdrosna boleśnie.Zazdrościłam im poranków, w których nikt nie sprawdza nastroju drugiej osoby.Zazdrościłam im rozmów przy stole, które nie omijały tematów.Zazdrościłam im tego, że ich problemy były „normalne” — szkoła, studia, wybory.Gdy u mnie pojawiła się schizofrenia w rodzinie, wszystko się zapadło.Nie tylko życie chorej osoby.Zapadło się moje dojrzewanie.Podczas gdy dzieci z rodzin stabilnych mogły się buntować, ja musiałam być rozsądna.Podczas gdy oni mogli nie wiedzieć, czym jest strach, ja nauczyłam się go czytać w ciszy.Podczas gdy oni wchodzili w dorosłość powoli, ja zostałam do niej wrzucona.Chodziłam po Wrocławiu i patrzyłam na ich życie jak przez szybę.Oni w kawiarniach.Ja — w drodze między obowiązkiem a poczuciem winy.Oni planowali przyszłość.Ja zastanawiałam się, czy dziś będzie spokojnie.Zazdrość bolała najbardziej wtedy, gdy wiedziałam, że nie wolno mi jej czuć.Bo przecież „oni też mają problemy”.Bo „nie porównuj się”.Bo „każdy ma coś”.Ale ja miałam coś innego.Ja miałam ciężar, który nie był wspólny.Rodzina prawnika była jak dobrze zaprojektowany budynek.Moja była jak dom po pożarze — nadal stojący, ale nadpalony.Kiedy dorastałam, łapałam się na myśli:„Gdybym urodziła się tam…”„Gdybym miała ich ciszę…”„Gdybym nie musiała być silna tak wcześnie…”I jednocześnie czułam wstyd.Bo kochałam swoją rodzinę.Bo wiedziałam, że choroba nie jest winą.Bo wiedziałam, że zazdrość nie jest elegancka.Dopiero później zrozumiałam, że zazdrość była żałobą.Żałobą po życiu, którego nie miałam.Rodzina prawników dała swoim dzieciom spokój.Moja dała mi uważność.Oni nauczyli się świata przez zasady.Ja — przez pęknięcia.Dziś, idąc przez Wrocław, nie zazdroszczę już tak, jak kiedyś.Ale pamiętam to uczucie.I nie wypieram go.Bo zazdrość nie zrobiła ze mnie złej osoby.Zrobiła ze mnie osobę, która wie, jak bardzo warunki startu zmieniają życie.I to jest prawda, której nie da się zagłuszyć żadną muzyką z klubu ani żadnym sukcesem zza biurka.