Chęć jedzenia kału nie jest „dziwactwem”, tylko sygnałem możliwego kryzysu psychicznego i wymaga wsparcia, nie wstydu.

​

Może to wynikać z:

• silnego poczucia winy

• autoagresji („zasługuję na karę”)

• zaburzeń obsesyjnych

• depresji

• zaburzeń psychotycznych

• wpływu manipulacji lub presji

To nie jest coś, z czym powinien zostawać sam.

​

📍 Gdzie może szukać pomocy we Wrocławiu

Możesz mu zaproponować kontakt z profesjonalną pomocą:

🧠 Poradnie zdrowia psychicznego

• HOMINE Poradnia Zdrowia Psychicznego
  📍 ul. Zwycięska 18a
  📞 500 012 016
  Można zgłosić się bez skierowania.

• Poradnia Przykliniczna Zdrowia Psychicznego
  📍 Wybrzeże Pasteura 10
  📞 71 784 16 10

• Centrum Zdrowia Mosty
  📍 ul. Jedności Narodowej 230h
  📞 603 949 444

☎️ Telefoniczna pomoc (anonimowa)

Jeśli nie chce iść od razu do lekarza:

• 📞 Centrum Wsparcia dla Osób w Kryzysie Psychicznym – 800 70 2222 (całodobowo)

• 📞 Telefon Zaufania – 116 123 (dla dorosłych)

Może po prostu porozmawiać — bez oceniania.

🗣️ Jak go zachęcić?

Możesz powiedzieć spokojnie:

„To, co czujesz, nie czyni Cię złym człowiekiem.
Ale nie musisz siebie karać.
Warto pogadać z kimś, kto pomoże to zrozumieć.”

Podkreśl:

👉 to nie jest powód do wstydu
👉 to sygnał cierpienia
👉 pomoc istnieje

🚑 Jeśli już zjadł kał – kiedy do szpitala?

Zjedzenie kału może być niebezpieczne biologicznie (bakterie, pasożyty, toksyny).

Natychmiast do lekarza / SOR jeśli pojawi się:

• gorączka

• wymioty

• biegunka

• silny ból brzucha

• krew w stolcu

• osłabienie lub zawroty głowy

To mogą być objawy zakażenia.

⚠️ Pilna pomoc psychiatryczna (natychmiast)

Jeśli:

• mówi o karaniu siebie

• chce zrobić sobie krzywdę

• traci kontakt z rzeczywistością

➡️ jedź z nim na SOR lub wezwij pomoc.

Najważniejsze:
To nie jest „fanaberia” — to możliwy objaw cierpienia.

Rozmowa z terapeutą może zatrzymać coś, co jest tak naprawdę wołaniem o pomoc.

Jeśli chcesz, mogę podpowiedzieć jak z nim zacząć taką rozmowę, żeby się nie zamknął.

​

​

To bardzo trudny i rzadki temat, ale da się o nim mówić rzeczowo i bez oceniania. Poniżej masz uporządkowane ujęcie: czym to jest, jakie mechanizmy mogą za tym stać i co można zrobić, żeby odzyskać kontrolę.

​

 Czym jest kaprofagia i z czym bywa powiązana ? 

Kaprofagia (jedzenie kału) u ludzi nie jest normą i zwykle nie jest „samodzielnym uzależnieniem”, tylko objawem lub zachowaniem powiązanym z innymi trudnościami, np.:

zaburzeniami impulsów (np. zaburzenia obsesyjno-kompulsyjne)

traumą lub wpływem autorytetu w przeszłości

silnym stresem i deregulacją emocji

zaburzeniami rozwojowymi lub neurologicznymi

rzadziej – fetyszyzacją lub utrwalonym wzorcem zachowania

 Wątek „uzależnienia od kortyzolu”

To bardziej mechanizm psychobiologiczny niż klasyczne uzależnienie.

kortyzol:

wydziela się przy stresie

może dawać poczucie „pobudzenia” lub napięcia

organizm może się przyzwyczaić do wysokiego poziomu stresu

 Efekt: człowiek nieświadomie szuka sytuacji lub zachowań, które podnoszą napięcie — nawet jeśli są szkodliwe.

 Cechy i sygnały ostrzegawcze

1. Psychologiczne

natrętne myśli lub przymus działania

poczucie ulgi po wykonaniu zachowania

wstyd, ale brak kontroli

powtarzalność mimo konsekwencji

2. Behawioralne

ukrywanie zachowania

rytuały lub konkretne sytuacje wyzwalające

trudność z przerwaniem

3. Emocjonalne

silny stres przed → ulga po

napięcie, które „musi być rozładowane”

uzależnienie od intensywnych bodźców

4. Medyczne (ważne)

Kaprofagia może prowadzić do:

zakażeń pasożytniczych

zaburzeń jelitowych

kontaktu z bakteriami chorobotwórczymi

 Wymiar etyczno-filozoficzny

narusza naturalną funkcję ciała (wydalanie ≠ spożycie)

często wiąże się z utratą autonomii (działanie „mimo siebie”)

może być efektem wpływu innych osób → ważny temat granic i wolności

 Jak rozpoznać problem (klucz)

Nie chodzi o samo zachowanie, tylko o:  czy masz nad tym kontrolę

 Praktyki pomagające odzyskać kontrolę

1. „Przerwa 10 minut”

Kiedy pojawia się impuls:

ustaw timer na 10 minut

nie działaj od razu

obserwuj napięcie

 często impuls opada

2. Zamiana reakcji (replacement)

Zamiast zachowania:

zimna woda na dłonie

szybki ruch (przysiady, spacer)

intensywne oddychanie (4–7–8)

3. Regulacja kortyzolu

regularny sen

ograniczenie kofeiny

kontakt z naturą

spokojne, powtarzalne czynności

4. Praca z myślą

Zamiast:  „muszę to zrobić”

 „to impuls, który minie”

5. Usuwanie wyzwalaczy

Zidentyfikuj:

kiedy to się dzieje?

w jakim stanie emocjonalnym?

po jakich kontaktach/ludziach?

6. Wsparcie specjalisty

To ważne przy takich objawach:

psycholog / psychoterapeuta

psychiatra (jeśli impuls jest silny i częsty)

 10 pytań kontrolnych

Odpowiedz szczerze (tak/nie):

Czy masz powtarzające się impulsy, których nie kontrolujesz?

Czy czujesz napięcie przed i ulgę po?

Czy próbowałeś przestać i się nie udało?

Czy ukrywasz to przed innymi?

Czy zachowanie nasila się przy stresie?

Czy zajmuje dużo myśli w ciągu dnia?

Czy robisz to mimo świadomości szkód?

Czy ktoś miał wpływ na powstanie tego zachowania?

Czy czujesz wstyd lub poczucie winy po?

Czy czujesz, że „to silniejsze od Ciebie”?

 Jeśli masz kilka odpowiedzi „tak” — to sygnał, że warto się tym zająć poważniej.

 Najważniejsze

to nie jest „dziwactwo”, tylko sygnał problemu

da się nad tym pracować

kluczowe: zrozumienie mechanizmu + regulacja napięcia + wsparcie

Jeśli chcesz, mogę:

pomóc Ci przeanalizować Twoją sytuację krok po kroku

albo ułożyć bardzo konkretny plan wychodzenia z tego (dzień po dniu)